Spruw

Dat hebben wij weer! Elfje en ik hebben spruw. Donderdagmiddag en -avond wilde ze niet goed meer drinken. Ze liet steeds los en hapte dan weer opnieuw, liet weer los, pakte weer, enz. enz. Daarbij huilde ze telkens, ook tijdens het voeden. En ik had last van pijnijke tepels en steken in mijn borsten. Dus hebben we Elf onderworpen aan een onderzoekje en ja hoor, witte "aanslag" in haar mondje. Niet weg te poetsen. Bij mij is/was verder eigenlijk niets te zien, maar dat hoeft natuurlijk ook niet. Dus gistermorgen maar meteen de huisarts gebeld. We hebben medicijnen gekregen en hopelijk gaat het nu snel over. Grrr... hier had ik geen zin in! Zat ik net niet op te wachten! Om besmettingsgevaar over en weer zoveel mogelijk te vermijden, kolf ik de voeding nu af en papa geeft het haar uit de fles. Dan moet het het snelst overgaan. Maar helaas kost het op deze manier wel veel meer tijd en vooral energie. Daar had ik nog niet zo heel veel van over... Nou ja, je moet er toch iets voor over hebben, hè? We moeten maar blij zijn dat het iets onschuldigs is en dat papa nog een hele week thuis is om mij te helpen. Na die week moet het wel over zijn en kan ik in ieder geval weer zelf voeden. Hoop ik.

Met Elf gaat verder alles prima. Ze groeit nog steeds als kool, iedere dag zie ik haar veranderen. Ik zou eigenlijk wel wat foto's willen (en moeten) plaatsen, maar ik kom er gewoon niet aan toe om ze uit te zoeken... Sorry daarvoor! ;-) Het enige waar ze last van heeft is dat ze bijna niet poept. Nog steeds. Nu mag dat op zich wel als ze volledig borstgevoed is, maar het probleem is alleen dat ze er wel last van heeft. Ze heeft regelmatig last van krampjes. Mama drinkt al venkelthee om haar (en vooral haar darmen) wat te helpen. Ook de Cinababy druppeltjes zijn in huis, maar die wil ik eigenlijk het liefst zo lang mogelijk achter de hand houden als een soort van uiterste redmiddel. Niet dat ik mijn dochter graag pijn zie lijden, maar ik wil ook niet dat ze (haar lijfje) er aan went om voor ieder kwaaltje een hulpmiddeltje te krijgen. Gisteravond waren de krampjes wel echt heftig (voor haar). Ze lag niet meer alleen te kreunen en te zuchten, maar echt flink te huilen en te brullen. Dan gaat het voor mij dus te ver, dus ik wilde haar wat geven. Maar net toen ik de druppels van boven gehaald had, poepte ze haar luier vol. Toen was het dus niet meer nodig... :-) Hopelijk voor haar komen haar darmen snel goed op gang en heeft ze wat minder last van krampjes.

Mama doet het ook wel aardig de laatste dagen. Een marathon lopen gaat echt niet, maar kleine wandelingetjes van hooguit tien minuten zijn wel goed te doen. Lopen met de tandemwagen valt nog wat tegen, maar dat komt vooral door de "verkeerde" gewichtsverdeling, de zwaarste voorin en de lichtste achterin. Dat zou eigenlijk andersom moeten. Zodra Elf zelf kan zitten, kan dat ook, maar nu dus nog niet. Dat duurt nog een maand of wat! ;-) Nu is het gewoon zwaar sturen en vooral stoepje op en af en heel lastig. Even behelpen dus. Geeft niets. Komt ook wel weer. De trap gaat steeds makkelijker, nog wel rustig, maar in ieder geval minder pijnlijk. Ik moet nog steeds heel erg zoeken naar momenten om mijn oefeningen te doen. Naar momenten voor alles eigenlijk. Ik weet heel goed hoe belangrijk het is om die oefeningen te doen, maar het is o zo moeilijk om ze vaak te doen. Ik ben al heel erg blij als ik ergens op de dag een momentje voor mezelf kan vinden. Als ik even de tijd krijg om hier wat te schrijven. Vandaag had ik voor het eerst het gevoel dat we eindelijk weer eens een dag allemaal klaar zouden zijn vòòr de middag. Mooi niet. Weer niet gelukt. Er komt altijd wel weer iets tussendoor...

Ik hou mijn hart vast voor straks, als papa weer aan het werk moet. Hoe ga ik dat in godsnaam doen met die twee meiden. Prinses is momenteel ook "heerlijk" extreem druk. Extra aandacht vragen, vooral negatief. Ze luistert voor geen milimeter, zegt ja en doet nee. De hele dag door. Dat is wel heel goed te verklaren, maar daardoor niet minder moeilijk. Ik probeer haar wel wat extra positieve aandacht te geven, maar heb het gevoel dat ze daar ook niet altijd voor open staat. Ook dat is logisch, hoort er ook bij. Ze weet helaas ook feiloos haar momenten uit te zoeken... Als ik Elf aan het voeden ben, kan ik natuurlijk niet heel makkelijk opspringen om Prinses ergens weg te halen of iets uit haar handen te pakken wat ze niet mag hebben. En dat weet ze. Dus dat zijn de momenten dat ze toeslaat... Het is heel erg moeilijk om haar gedrag te negeren, ook al wordt dat zo vaak (en makkelijk) gezegd. Soms kan het ook gewoon niet, negeren. Dan is het te gevaarlijk wat ze doet. We proberen het wel, maar slagen er niet zo best in, papa en ik... Ach, wij doen ons best en zijn ook maar gewoon mensen hoor! ;-)